Welkom op de website van stichting Zera Metan.

 


Bullet Nieuwsbrief september 2014


Zoooo, een hele tijd geleden, sorry daarvoor. Een verhaal van een maand of vijf, waarin veel gebeurd is, hebben we nu te vertellen. En jullie te lezen, maar dat is natuurlijk heel leuk. : ) Ik ga de estilo van het schrijven van de nieuwsbrief ietwat aanpassen, vanuit mijn (dat is Carla) oogpunt, dan is het iets makkelijker schrijven voor me.

Busje

Busje ombouwen
Ombouwen in proces,
de klant mag dit niet zien...

De laatste keer hadden we het busje gekocht, waar we heel blij mee zijn. Hij is al veel gebruikt, we zijn zelfs helemaal naar Santa Victoria Oeste gereden. Er moesten natuurlijk nog wel stoelen en ramen achterin gemaakt worden, dat is gebeurd in Tucuman. Snijden in een nieuwe bus vonden we wel een beetje een raar idee, maar ze hebben het heel mooi gemaakt.

Soms zitten er zelfs al te weinig stoelen in. We hebben achterin acht stoelen laten maken, zodat we ook nog genoeg ruimte over hebben om materialen te vervoeren.

Genoeg passagiers
Genoeg passagiers

Helaas ging de bus na drie maanden ook al stuk, door een botsing. Een flinke, het busje heeft twee maanden stil gestaan. Omdat hij zo nieuw is, zijn er nog geen onderdelen voor te krijgen in Argentinië. Die moesten uit Brazilië komen en dat duurde waarschijnlijk twee maanden. Marinus is op zoek gegaan op internet en heeft de twee benodigde onderdelen in Engeland gevonden en nog flink goedkoper ook. Die zouden er na 10 dagen zijn, helaas dacht de douane in Buenos Aires daar anders over en stuurde ze terug, ze mochten niet ingevoerd worden. Uiteindelijk is het grootste onderdeel (dat wel op voorraad was) uit Brazilië gekomen (via de Renault dealer) en het kleinste heeft de familie Hop (bezoek uit Nederland) meegenomen. Dus hij rijdt nu weer als een zonnetje. En Marinus ook, die is nu de rij ervaring aan het opdoen die hij nodig heeft.

Daar gaat ie
Daar gaat ie.

Radio

Ook met de mast van de antenne hebben we weer een tegenslag gehad, wat een strijd zo’n mast bouwen. We wilden ‘m recht zetten toen we erachter kwamen dat hij ingezakt was, waarschijnlijk door het enorme gewicht. Het tweede deel ook nog eens. Dat betekende dus de hele mast opnieuw naar beneden, repareren en versterken en weer opbouwen. Het naar beneden halen was een gevaarlijk klusje, aangezien de mast onderin super onstabiel was. Gelukkig weegt Marinus niet te veel, dus hij is erin geklommen waarna ik de antenne van onderen golfbewegingen zag maken. Dus hij is er ook snel weer uit gekomen. We hebben ‘m gestut en toen ging het wel goed. Gelukkig is het nu winter, dus afbouwen was in een dag gebeurd en opbouwen in twee dagen. De lasser heeft ook goed doorgewerkt (wat een wonder is, hij is wel van de mañanas), dus er was binnen twee dagen een nieuw deel plus de eerste zes delen versterkt. Inmiddels hangen zelfs de eerste dipolen erin.

Ingezakt en gestut Zekeren van onder Naar boven klimmen doe je zo
Dipolen maken

Santa Victoria Oeste

Donaties zoeken
Donaties

Dat was een mooi avontuur over een vijf uur en 125 km durend bergweggetje met links een steile rotswand en rechts weer een steile rotswand, maar dan naar beneden. Met als hoogste punt 4800 meter was het afwachten wat het busje van het zuurstofgebrek zou vinden. Met z’n zessen en twee kinderen en een berg donaties zijn we op weg gegaan. De Castilleros (jongerengroep van de kerk in Metán) hebben de week voor vertrek heel veel donaties van kleding, speelgoed, schoolspullen en eten opgehaald bij verschillende winkels in de stad en bij mensen thuis. Wat een samenwerking, heel mooi.

Naar Santa Victoria Oeste
4800 meter, appeltje eitje...

Marinus was al een week eerder vertrokken voor wat tijd voor zichzelf/ retraite. En hij heeft meteen voorbereidingen getroffen voor een radio zender daar. Het bergweggetje lag er goed bij, net gefatsoeneerd en geen ijs, dus we konden met het busje. En dat ging goed. Op naar de 4800 meter had de bus toch wel een beetje gebrek aan zuurstof, dus sloeg ie af in een haarspeld bochtje, omdat ik te laat naar de eerste versnelling schakelde, met tot gevolg dat iedereen achterin ook mee remde. : ) Stukje terug laten zakken met een afgrond achter je, weer starten en in de eerste versnelling en dus een gillende motor naar boven. Dat ging goed, toen had ik het geleerd. Ook nog tips (en empanadas) gekregen van een auto voor ons die ons zag gaan. Na een uur of elf reizen kwamen we aan in Santa Victoria Oeste, waar Marinus z’n vrouw en dochter met een grote glimlach ontving. We eten in het huis van de pastor daar die ons de in totaal vier dagen dat we er waren super goed verzorgd heeft en ons een volle agenda aangeboden heeft, die wij met liefde aangepakt hebben.

In Santa Victoria Basisschool in Santa Victoria
Uitzicht vanuit schooltje. Het schooltje van Carlos in Rodeo Pampa.

Dag één zijn we op het schooltje van Carlos (bekende van de kerk in Metan) geweest, het schooltje waar we de vorige keer ook al geweest waren. Weer veel donatie afgegeven daar. Ook speelgoed wat net nodig was voor de allerkleinsten. Debora (zusje van Monica en psychopedagoge) heeft een praatje gehouden voor de ouders. We hebben poppenkast gespeeld voor de kinderen, met hen gespeeld, gegeten, video gekeken. Zij hebben voor ons folklore gedanst. Heel leuk. Er zit op die school ook een doof meisje van 17. Dat is natuurlijk al veel te oud voor een basisschool, maar er is daar geen begeleiding voor haar, dus draait ze nog steeds mee in de klas daar. Ze kan geen gebarentaal en de docent ook niet, dus het is lastig leren. Ze doen wel hun best om haar wat te leren, maar het is heel lastig als je elkaar niet kunt verstaan. Ze zou wel in de stad naar school kunnen gaan, maar Santa Victoria ligt zo afgelegen dat haar ouders haar daar niet heen willen sturen. Dit is een geval dat mij steeds bezighoudt, weet niet zo goed wat we kunnen doen om haar te helpen. In de avond hebben we voor jongeren een bioscoop avondje georganiseerd in de lokale sportzaal. We hadden de projector meegenomen, dus op groot scherm een christelijke film afgespeeld en daarna een praatje gehouden. Vonden ze mooi.

De volgende dag, wat zaterdag was, hadden we de ochtend vrij en zijn we een berg opgelopen met uitzicht over de stad en onze eigen privégids (een van de jongeren van de kerk). Even lekker ontspannen.

’s Middags hebben we een toneelstukje opgevoerd in de sportzaal, een praatje van Debora en spelletjes gespeeld met de jongeren. In de kerkdienst ’s avonds had Maxi de preek en hebben we na de dienst voor iedereen gebeden. De dag weer afgesloten bij de pastor met een tafel vol eten.

Mannen zoeken hun vrouwen
De mannen zoeken hun vrouwen

Zondagochtend heeft Monica een bijbelstudieles gegeven in de kerk. ’s Middags hebben we horita feliz (zondagsschool) gehouden in de kerk, met weer poppenkast en kleren uitdelen. Deze avond had Monica het voorrecht te preken. Na de dienst hebben we een spel gedaan met de huwelijken, wat best lachwekkend was, gelukkig herkenden de mannen hun vrouwen geblinddoekt ook. Degene die als eerste zijn vrouw gevonden had kreeg een boekje over het huwelijk cadeau.

IETE

Examen (na voetbalwedstrijd  Nederland)
Examen (na voetbalwedstrijd Nederland)

In de kerk in Metan is begonnen met de cursus IETE. Een bijbelstudie van ongeveer 40 boeken. Iedere maand wordt er een boek behandeld dat wordt afgesloten met een examen. M’n broertje had al uitgerekend dat ik dan dus nog sowieso 4 jaar in Argentinië ben.. Mooie berekening, die had ik zelf nog niet gemaakt. Het vorige boek ging over de eerste drie evangeliën en deze maand hebben we homiletiek behandeld, hoe bereid ik een preek voor. Tot nu toe m’n favoriet.. Marinus is de docent, hij behandelt iedere week drie hoofdstukken met ons die gevolgd worden door een toets, de derde is het eindexamen.

Quebrachal met de castilleros


Horita feliz met de castilleros

Met de castilleros zijn we naar Quebrachal geweest om een evangeliesatie campagne verder voor te bereiden die 18, 19 en 20 juli daar gehouden werd. Pastor Marquez (vader van Monica) helpt de pastoren daar.

We hebben de jongeren vol aan het werk gezet, want dat hebben jongeren nodig naar het schijnt. Anders gaan ze zich maar vervelen enzo. Horitas feliz, mensen uitnodigen en pamfletten uitdelen. Het was heel gezellig, we hebben ons met z’n allen goed gedragen en de week erop was de evangelisatie een succes. Er waren heel veel mensen, die allemaal ook een broodje chorizoworst kregen, dat helpt ook natuurlijk. : ) In de kerk in Quebrachal komen na de campagne veel meer mensen. Dus naast hun magen zijn ook hun hoofden en harten gevuld. En dat is dan weer heel mooi.

Rio Piedras

In Rio Piedras is inmiddels de tweede groep, van zes personen, begonnen met de cursus Vida Abundante en de drie die het afgerond hadden, hebben nu Monica als maestra. De kerk, die de naam Piedras Vivas (levende stenen) heeft gekregen, is gegroeid van 3 naar 11 leden die allemaal heel graag willen leren en groeien. Marinus en Monica zijn de pastoren, wat niet helemaal hun bedoeling was, maar wel die van God.


Voorbereiden

Op 25 juli hadden we een vrouwenconferentie georganiseerd in Rio Piedras. De weken ervoor, iedere woensdag komen de vrouwen in Rio Piedras bij elkaar, hebben we voorbereid. Souvenirs maken, het programma voorbereiden, wat gaan we eten en drinken, decoratie maken. Alles wordt zelf gemaakt, wat heel leuk is. Het zusje van een van de vrouwen is daar ook nog eens heel goed in, dus die heeft bloemen gemaakt van goma eva (en ik weet niet hoe dat in het Nederlands heet, rubberachtig spul dat je in allerlei kleurtjes kan krijgen). En daarna is ze ook nog meteen begonnen met de cursus Vida Abundante en komt ze ook naar de kerk en wordt ze volgende week gedoopt. Geniaal toch.


Vrouwenconferentie

“Onze” vrouwen hebben heel veel gedaan aan de voorbereiding en organisatie waardoor Monica en ik het veel rustiger hadden dan normaal bij de voorbereidingen van een conferentie. De dag zelf zag de kerk er heel mooi uit (niet alleen omdat ie vol was) en waren er drie spreeksters. Iedereen ging met een vol hoofd van alles wat ze gehoord hadden weer naar huis. De vrouwen vonden het heel mooi.

Familie Hop

Op 1 augustus kwam eindelijk, na een jaar voorbereiding, de familie Hop aan. Ze hebben vanaf 8 uur ’s ochtends op het busstation in Metan gewacht, omdat ze voor zover wij wisten om 16 uur pas aan zouden komen. Om een uur of 11 belde Wolter op om te zeggen dat ze er al waren, dus toen zijn er snel nog even wat kippen bij gehaald en op de grill gelegd om al die Nederlandse magen te vullen. Gelukkig hadden ze al kennis gemaakt met de Argentijnse manana cultuur in Iguazu, dus ze hebben zich prima vermaakt op het bus station. Ze sliepen in het huis van Marinus en Monica die voor twee weken naar de kerk verhuisd zijn. Zij hadden het laatste onderdeel voor het busje bij zich die meteen die dag nog gerepareerd is. En toen reed ie weer, jeeeeej, helemaal blij. Nu konden we beginnen in Rio Piedras, want materialen konden we zonder busje niet meenemen. Dat hebben we meteen gedaan. Maandag hebben we Wolter, Lars en Suus meegenomen naar Rio Piedras. Wolter en Lars hebben de berg aarde die er lag om de “achtertuin” op te vullen meteen daarheen verplaatst. Mooi werkje toch Wolter?


De berg aarde is bijna weg

Suus en Lars hebben heel veel glazen flessen kapot geslagen die nu onder de grond liggen als fundament, waarmee ze niet alleen het glas, maar ook een beetje het hart van hun moeder gebroken hebben. Het waren namelijk mooie grote groene glazen wijnflessen, die in Nederland iets meer dan een tientje kosten. Suus had heel snel vrienden gemaakt die nu nog steeds om haar vragen. Ze heeft de rage ‘looming’ in Rio Piedras geïntroduceerd en samen met kinderen uit Rio Piedras broches en armbandjes gemaakt voor kinderdag. Zondag in de kerk heeft ze ook al meteen meegedanst met Debora en haar groepje tijdens de dienst, heel leuk, ze voelt zich verrassend snel thuis. : )


Dansen in een van de wijken op kinderdag

Looming

De eerste week hebben Lars en Suus in de avonduren met de jongeren van de kerk een toneelstuk en dans geoefend die opgevoerd werd op kinderdag de zondag daarop. Kinderdag is hier een grote dag, voor kinderen, in iedere wijk is een feestje en vaak wel meer voor de kinderen georganiseerd. Wij zijn met vier jongeren inclusief Lars en Suus naar verschillende wijken geweest om daar een dans te laten zien en daarna wat te vertellen over Jezus. Ethelka vroeg aan Debora of ze er ook bij vertelt wat we komen vertellen, omdat we overal mochten dansen en dat antwoord was nee. : ) Maar iedereen staat heel open, dat is heel mooi.


Collage maken met de vrouwen

Ethelka heeft in deze week een workshop collage maken gegeven aan de vrouwen in Rio Piedras en dat vonden ze fantastisch. Iedereen heeft wat moois gemaakt, waardoor je ook zag wat hen bezighoud. De week erop hebben we voor iedereen een bloemetje meegenomen en heeft iedere vrouw voor een ander mooie dingen over diegene op een kaartje geschreven en er een bloemetje bij gekozen. De vrouwen missen Ethelka echt en vragen nog elke keer hoe het met haar en haar gezin gaat. Je hebt een impact gemaakt Ethelka, met alles wat je met ze gedaan hebt. Echt waar.

Eerste vrachtwagen zand
voor de nieuwe kerk
Gipsplafond erin Jurre zoekt muziek uit

Jurre heeft muziek uitgezocht voor de radio. We hebben heel veel artiesten en albums in de database staan en Jurre heeft ze op zijn smaak (jong dus) uitgezocht. Wolter en Lars zijn lekker bezig geweest in Rio Piedras. Er is veel gebeurd. De elektriciteitskabel die in de lucht hing is onder de grond gegraven, Marinus heeft alle elektriciteit nu goed aangesloten en er zijn nieuwe kabels getrokken. Er zijn hier heel veel doe-het-zelvers die niet met draadkleuren werken enzo. Ook een are-you-kidding-me momentje gehad met de ventilator. Die werkte niet goed en heeft kortsluiting gemaakt in twee dimmers, maar volgens de verkoper hadden wij hem verkeerd aangesloten, terwijl het duidelijk een fabrieksfout was. Gelukkig was het, toen de eigenaar van de winkel erbij kwam, snel opgelost. Ook zit er nu een gipsplaten plafond in de kerkzaal, wat ze hier normaal gesproken met maximaal twee personen doen, waar wij dat met z’n vieren deden, want die platen zijn best wel zwaar. Jurre en Lars hebben een boom uit de grond gehaald, mooi werkje voor jonge jongens. De muur in het kleine zaaltje binnen, dat zo zacht was als boter, is afgetikt en de buitenmuur ook. Ook meteen opnieuw gestuukt, wat dan weet een talent is van Wolter (wist je dat zelf al?). Ook hebben de bouwvakkers een mooi scheef muurtje gebouwd, maar daar ligt nu gelukkig allemaal aarde tegenaan, want het terrein liep behoorlijk af. De gemeenteleden van de kerk werken ook goed mee. De mannen helpen mee met bouwen en de vrouwen koken elke keer voor ons. Ze zijn heel erg betrokken bij de bouw en dat is heel leuk.


Toneelstuk

Alsof er overdag nog niet genoeg activiteiten zijn oefenen Lars en Suus ’s avonds ook nog een choreografie en toneelstukjes met de jongeren van de kerk. En ze leren verrekte snel. Lars leert in één avond een hele choreo, best knap. Dat is mij niet gelukt, maar dat kan ook door de leeftijd komen. Suus acteert heel goed, vindt ze duidelijk leuk. De choreo en toneel worden opgevoerd tijdens kinderdag in Rio Piedras en Metan, waar alle zondagsscholen bij elkaar komen in de kerk en tijdens de dienst in de kerk in Metan. Het verbaasd me (en mij niet alleen) nog steeds hoe goed jullie dat gedaan hebben Lars en Suus.

Na al dat werken is er gelukkig ook tijd voor ontspanning. Donderdag zijn we naar een warmwaterbad in Rosario (45 minuten afstand) geweest. Lekker fris buiten, dus niet in de zon liggen, maar het water is heerlijk warm, zo warm dat je er soms uit wil vluchten, dus wat dat betreft is het een ideale dag voor een warmwaterbad. Lekker ontspannen. Ik heb intussen het busje uit laten lijnen, dus die is nu helemaal klaar. Dat is mooi, want volgende week donderdag gaan we naar Purmamarca, dat is iets langer rijden dan 45 minuten. We laten Wolter en kinderen achter in een warmwaterbad en met Ethelka rijden we verder de bergen in


Ethelka maakt foto’s bij de huizen

Wolter heeft de smaak goed te pakken, die wil de laatste vrijdag nog even het gipsplafonnetje in de wc er in knallen, dat lukt helaas niet, want er is een afscheidsverrassingsfeestje georganiseerd voor de familie. Wel is het licht geregeld, dat kan nu aan en ook uit, wat op zich wel makkelijk is. Ethelka heeft van alle vrouwen een foto gemaakt bij hun huis. Er zijn hele mooie plaatjes te vinden bij hun huizen. Ethelka zou ze zo in de ‘Flow’ plaatsen, en terecht. Alle leden van de kerk hebben een wandkleed gemaakt voor de Hops en ieder heeft een briefje geschreven. Iedereen heeft ook wat te eten gemaakt en er is taart die de familie samen aansnijdt.

Zaterdag gaan we naar Quebrachal, waar weer een are-you-kidding- me momentje is, maar nu gaat het over vlees dat we nog nooit zo mals hebben gegeten. We gaan op naar het stuk land (28 hectare, klein stukje dus…) van een familie in Quebrachal waar de pastor altijd overnacht als hij daar is. Carlos heet de man en hij kan heel goed koken. Wij eten geit en koe van de gril en de muggen eten Wolter, een feestmaal voor iedereen. Jurre, Lars en Suus eten hun botjes weer Argentijns kaal, respect, dat kunnen Marinus en ik niet. In de middag houden we horita feliz voor de kinderen en delen we kleding uit. Vol stof, want daaraan is in Quebrachal geen gebrek, maar voldaan beginnen we aan de terugreis.


Bidden voor de kinderen

Zondag vieren we kinderdag in Metan. De kerk is mooi aangekleed en er zijn cadeautjes voor alle kinderen. Alvino, een van de gemeenteleden heeft donaties gevraagd bij alle winkels in Metan en die hebben heel veel gegeven en mooi speelgoed ook. Er zijn clowns, er zijn toneelstukjes en spelletjes en er zijn castilleros die voor de kinderen bidden. En er is een verhaal en eten en drinken.

Zondagavond nemen we afscheid van de familie in de kerk in Metan.

Maandag worden er koffers ingepakt en schoongemaakt, want ze willen het huis afleveren zoals het was. Maandagavond gaan we met z’n allen en Linda en David een ijsje eten en spelen ze een spel op een plein en drinkt de rest teere, koude mate. En dat vindt Ethelka wel lekker. Wordt het toch nog een bijna heel certificaat Argentijn zijn voor Ethelka. : )


Teere, lekker hé

Dinsdag beginnen ze alweer aan hun terugreis. De tijd is voorbij gevlogen. Was een hele mooie tijd, ik vond het fantastisch. We hebben allemaal veel geleerd denk ik en er is veel gewerkt. Heel erg bedankt voor jullie tijd hier, was een grote zegen!!!













Fotitos